DOLUNAY EDEBİYAT

Sevgi

Oyhan Hasan BILDIRKİ — Tue, 16 Sep 08 15:13:26 +0200

Sevgi anzer balı
Tadabilene aşk olsun
Alıcısını yakar
Gökkuşağının altında

Sevgi

Gönlümüzdeki iz
Silmek istesen silinmez
Kilitli kapılarını açmaya
Bir ömür yetmez

Sevgi cennet meyvesi

Havva'yla dalından kopardığımız
Âdem'le dişlediğimiz
Sevdiğimizin gülümseyen gözleri
Hangi mevsim olursa olsun düşlediğimi

Gönül yarası

Oyhan Hasan BILDIRKİ

Koca Seyit

Oyhan Hasan BILDIRKİ — Wed, 30 Apr 08 22:15:38 +0200

Seyit başka bir can
Kahramanlık katına yükselmiş bir civan
Bu topraklar üstünde gün batmasın diye
Adı doğmadan deftere yazılmış bir kahraman
Bebeler yetim kalmasın diye
Yola düşmüş daha gün ağarmadan

Seyit olmak, üstelik Koca Seyit olmak kolay mı?
Önce yedi düvelin sırtını yere getireceksin
Sonra adın deftere yazılacak
Tarihe altın harflerle kazılacak
Sayısız yiğitler arasında ünleneceksin
Seyit olmak, üstelik Koca Seyit olmak kolay mı?

Kınalı kuzuların eli tetikte
Şükür hiçbirisi de umutsuz değil
Analarının duası karışmış bülbül seslerine
Düşman, adam görsün diye

Vatan, vatan olur kahramanlarla
Yükselir onların bıraktığı şanlarla

Şafaktan önce gökte yıldız yıldız umutlar
Zafer denilen şey bu kadar uzak mı?
Ya da hangi dağın ardında saklı
“Bismillah!” dedi Seyit önce, “Bismillah!”
Zafer davulları güm güm yüreğinde
Düşman karasığırcık alayları gibi gelsin isterse
Yardımcımız Allah!
Şafaktan önce gökte yıldız yıldız umutlar
Şafaktan rengini almış bayraklar.

Çamlıklı Seyit, sade bir er
Boğaz’dan izinsiz kuş bile uçurtmaya yeminli
Balkan Savaşı’nda pişmiş bir nefer
Gözleri ufukta bir şeyler arar gibi
Aklından geçirir geçmiş günleri
Dinler şafakta dem tutan bülbülleri
Boğaz’dan izinsiz kuş bile uçurtmaya yeminli
Çamlıklı Seyit, sade bir er

Yüreği baştan uca vatan sevgisiyle dolu
Boğaz’ın iki yakasında sanki tekmil Anadolu
Konu vatan olunca ölmeye hazır on beşinde gençler
Baba ocağında yavuklusunu bırakmış nice Mehmetler
Çamlıklı Seyit, sade bir er
Balkan Savaşı’nda pişmiş bir nefer
“Çanakkale geçilmez!” sözünü
Yedi düvele ezberlettiler

Bir yıl daha düştü takvimlere bin dokuz yüz on beş diye
Ucu yanık mektuplar gönderildi geride bıraktıklarına
Hem analarına, hem bacılarına, koşa badem ağızlılarına
Mart’ın on sekizinde, Perşembe günü
Hava ıslak, üstelik nemli, göz gözü görmüyor
Vatanları için ölmeye hazır Mehmetler
Sarılıp koklaştılar, helâllik alıp verdiler
Hepsi de teker teker şehitlik gömleği giydiler

Karanlık Liman’da düşman armadası
“Queen Elizabeth”i, “Ocean”ı dizi dizi
Sanki gökten ateş yağdırdılar, Alçıtepe’yi dövdüler
“İkindi Çayı”nda İstanbul’dayız dediler

Ne bir ses, ne bir nefes var Mecidiye Tabyası’nda
Kor ateş yiğitlerimizin gözü armadalarda
Vakit tamam, güneş yükseldi yükselecek
Kader gecikmeyecek

Ötede Çanakkale yanıyor, beride duman duman her yer
Siperlerinden kalktılar ansızın eli tetikte Mehmetçikler
Gökyüzünü deldiler yıldız yıldız, denizi kızıla boyadılar
“Bouvet”, “İrresistible” derken, “Ocean” menzile girdiler
Teker teker kaderlerinin oyununa geldiler

Vatan, vatan olur kahramanlarla
Yükselir adsızların yazdığı destanlarla

Çamlıklı Seyit, sade bir er
Balkan Savaşı’nda pişmiş bir nefer
Gözleri ufukta bir şeyler arar gibi
Gözbebeklerinde seyreder geçmiş günleri

Kızılca kıyametin koptuğu bu cehennem yerinde
Sağına soluna bakar, kendisinden başka bir can arar
Şehitlik gömleği giymiş arkadaşları teker teker
“Haydi Seyit!” der, “Durma Koca Seyit…
Sen yürekli bir yiğitsin, meydanların görmediği
Ağır mağır değil top güllesi, hem de olsa ne yazar
Yiğit dediğin böyle günde doğar!”

“Bismillah!” dedi Seyit önce, “Bismillah!”
Koca gülle hafif geldi omuzlarına
“Allah!” dedi, öptü, okşadı topunun namlusunu
Baştan uca bütün Boğaz inledi,
“Ocean” bitti!

Çamlıklı Seyit, sade bir er değil şimdi
Çanakkale’de tarihe yön vermiş bir nefer
Konu vatan olunca gözünü kırpmadan
Yola düşmüş daha gün ağarmadan
Kulaklarında şehitlik gömleği giymiş yiğitlerin sesi
“Haydi Seyit!” der, “Durma Koca Seyit…
Yiğit dediğin böyle günde doğar!”

Kahramanlar siperlerde çelikleşir zamanla
Seyit, Koca Seyit olur göğsündeki imanla

Önce yedi düvelin sırtını yere getireceksin
Sonra adsız yiğitler arasında ünleneceksin
En değerli rütben adın kalacak tarihlerde
Sonsuza kadar Koca Seyit diye bilineceksin!

Oyhan Hasan BILDIRKİ

Daha Ne Alacaksınız? * Taylan Tokmakoğlu

Oyhan Hasan BILDIRKİ — Thu, 17 Apr 08 08:02:31 +0200

     Efendim insan bir sokağa çıkmaya görsün, hemen yakana yapışırlar. İlla ki sana bir şeyler satacaklar. Satın almasan bile parasını isteyecekler. Nedir bu açgözlülük ve açlık? Öyle saçma bir ülkedeyiz ki bir dilenci insan var ve bu dilenci dilenirken fakir görünümünde, fakat polisler tarafından yaka paça yakalandığında cebinden herkesin belki de alamayacağı bir telefon peyda oluyor.
     Neyse efendim, bir gün evin kapısından dışarı duhul eyledim. Maaş günüm olmasından ötürü birtakım işlerimin olması ve ihtiyaçlarımı karşılamam gerekçesiyle kendimi Kemeraltına atmayı uygun gördüm ve bu gerekçe doğrultusunda bir otobüse bindim. “Neden otobüsler bu kadar kalabalık oluyor?” sorusunun karşılığını nedense sabah sabah kendimde arar oldum. Baktım ki kendimde bulacağım bir karşılık yok, hemen bu sorudan vazgeçip otobüse binmeyi yeğledim.
     Otobüs, her insanın bulunduğu bir mekândır. Yaşlısı genci, çocuğu ana-babası, kadını erkeği belirsizi, sağlamı gazisi, parfüm kokanı ağzı kokanı, ne ararsanız mevcuttur otobüslerde.
     Ayakta gitmem gerektiğini düşündüm, zira oturacak yer yoktu. Şoför de bu kalabalığa limon sıkarcasına insan alıyor durmadan. Neyse efendim, bir gazete okuyan adama rast geldim. Adamın gazete okuduğunu zannederken yanına yaklaştıkça “iddaa” diye tabir ettiğimiz o ilginç tahmin oyununu oynamakta olduğunu gördüm. Yakında otobüslerde kumarhane de açılır.
     Neyse daha sonra bir kadına rast geldim. Aman Allah’ım, insan nasıl bu kadar hızlı konuşabilir? Saniyede 10 kelime hız yapabilen bir insan. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Arka fonda hızlı bir vıdı vıdı söz konusu. İster istemez kulak misafiri oluyorsun ki olmamak elde değil. Kadının tüm yaşantısını bu otobüs seferleri sırasında öğrenebilirsiniz. Daha da ilerlemek gerek zira şoför hâlâ içeri insan tıkıştırmakta ve “Arkalara doğru ilerleyelim sağlı sollu lütfen!” biçiminde serzenişte bulunmakta.
     İnsanlar çıldırmış. Hava soğuk olsa tamam, ama soğuk değil, pencereleri açtırmıyorlar. Siz nefes alma istemindesiniz, arkanızdan birinin dürtelemesiyle ya da “Kapatır mısınız şu camı! İçeri soğuk giriyor.” biçiminde seslenmesiyle siz o nefesten vazgeçip akabinde insanların bu nedensiz uyarımı sonucunda hafiften kızarıp tekrardan ateş basımı mevcutlaşınca, daha kötü oluyorsunuz ve kapıya doğru yanaşıyorsunuz. “Allah’ım biri inse de serinlik gelse.” düşüncesini birden benimsiyorsunuz.
     Kimi zaman da çocuklu aileler bulunuyor ki o ailelerin çocukları hiçbir zaman zapt edilme eğiliminde değillerdir. Kimisi kusmaktadır –bu çocukların özellikle yolun yarısı tamamlanmamışken midesi bulanır-, kimisi de yüksek sesle konuşur, onu susturmaya çalışan ebeveynleri de desibel artırmak zorunda kalırlar, kimisi de sürekli duracak düğmesine basmayı iş edinmiş, içlerinde asansörcü bir ruh barındıran çocuklardır.
     Bunları düşünürken ve yanımdaki kadının hayat hikâyesini ezberleyip bir senaryo haline getirebilecek kıvama geldikten sonra inme isteği doğdu içime. Bu isteğin gelmek istediğim yeri görmemden doğduğunu anlamak zor olmamıştı. Ben de düğmeye basmakta gecikmemiştim.
     Daha iner inmez mendil satmaya çalışan bir çocuk bacağıma sarılıverdi. Bacağımı çok sevdiğini anladım ama ona veremem, bana lazım. Bırakması gerektiğini el ve kol hareketleriyle ifade etsem de o bırakma eğiliminde değildi. Alışılagelmiş bir durumdu fakat tedbir almamıştım. “Tedbir almalı mıydım?” diye kendime sorma gereği duymadan bacağımı silkelemem gerektiği fikri kafamda şimşeklendi ve bu fikri yıldırım hızıyla gerçekleştirdim. Çocuk neye uğradığını şaşırmıştı. Aslında neye uğradığını biliyordu fakat bana uğramaması gerektiğini kafasında şekillendirememişti ki ben o şekli kendimce şekillendirmeyi uygun gördüm.
     Yoluma devam ettim. “Devam edebileceğim bir yol muydu?” düşüncesini hiç düşünmemiştim. Ama düşünmem gerektiğini düşünürken birden karşımda renkleri ve ırkları belli olmayan insancıklar türedi. Onu, bunu ve şunu satıyorlardı. Onun, bunun ve şunun ne olduğunu anlayamamıştım. Zaten alma gereği duymuyordum. Fakat oradan uzaklaşma çabalarım barikatlanmıştı. “İlla ki almalısın, yoksa gırtlağına basarız.” gibi bakıyorlardı. Bu bakımlara aldırış etmeden yoluma zart diyerek geçiş yaptım ve devam etmem gerektiğini, zira yine bacağıma bu çıtçıtlı elemanlardan birinin takılacağını düşündüm. Çıtçıtlı olması, zamklı olmasından iyidir. Kolay çıkar, sizi zorlamaz. Her zaman çıt diye de yapışmaz. Yapışması gerekmez. Gereksiz bir çıtırdama duyulursa da bir ayak silkelenimi yeterli olacaktır.
     Kenarlara dizilmiş bir sürü satıcı mevcuttu. Kitap satan –tabii ki korsan-, parfüm satan –yarısı sıkılmış şişelerde-, tırnak makası satan –ikinci el mi, bayandan mı, doktordan mı olduğu belli olmayan makaslar-, telefon satan –bunlar kesinlikle çalıntı-, çalar saat satan –ne zaman çalacağı meçhul olanlardan-, cüzdan satan, kalem satan, oyuncak satan insanlar ve niceleri…
     Bir de milli piyango satıcıları var. Belki de namusuyla, alın teriyle iş yapan tek satıcılar diyebilirim. Muhabbetleri hoş, selamlaşması güzel, satın alması zevkli tek alışveriş yeri…
     Birden nereye ne yapacağımı unuttum. Daha sonra nereye ne yapacağımı buldum. Ben “nereye” gidecektim. Fakat nereye gidecektim? Onu tam kestiremedim. Daha sonra nereye gideceğim aklıma uğradı. Kemeraltı’na uğrayacaktım. Karşılıklı uğraştık. “Acaba benim Bülent Ecevit ile bir akrabalığım var mı?” diye düşündüm. Her unutanın Bülent Ecevit ile bağlantısı olsaydı, çok bağlantılı bir millet olurduk. Unutkanlık toplum için kalıtsal değil herhalde.
     Daha sonra “KEMERALTI” tabelasını görür gibi oldum. Yanılmadığımı fark ederek tabelanın yanından geçtim ve tabelaya el ve kol şakasında bulundum. Ne yaptığımı anlamakta güçlük çeken vatandaşlar, “Bu deli herhalde.” cümlesini sarf ederek işin kolayına kaçmışlardı. Buna aldırış etmeden tabelanın yanından hızlıca geçtim. Tabelanın yanında beklemenin saçma olacağını düşündüm. Benim amacım direk gibi bekleyip gelene geçene “Bu yol Kemeraltı’na gider.” demek değil ki. O işi zaten tabela almış. Tabelayla vedalaşıp yoluma devam ettim.
     Birtakım insan selinin içinden geçmeye çalıştıktan sonra başarıyla geçebilmenin kıvancını duyan ve fakat herhangi bir madalya alamayan ben, barikatlanmış yolumu halen geçememekteyim. Önümü bir dükkân sahibi kesmişti ve “Buyurun yerimiz var, oturun, isterseniz yukarı çıkın, çıkmayacaksanız aşağıda kalın, o da olmadı ayakta yiyin, o da olmadı eve paket yaptırın.” şeklindeki cümlesini bana satmıştı. Bir de bana reklâm olsun diye kartını uzattı. Almak istemesem bile zorla elime tutuşturdu.
     Az ileride bir oyuncakçıya rast geldim, daha doğrusu barikatlanmış yolumda alışılagelmiş bir satıcı vardı. Alakam olmadığı halde bana oyuncak satma denemelerini sürdürüyordu. “Çocuğuna verirsin, yeğenine verirsin, olmadı kendin oyna abi.” gibi birtakım cümleleri ardışık bir biçimde sıraladı. İçlerinden beğenmemi istese de beğenmediğim cümleleri almadım.
     Daha içerilere girdiğimde ise kolumdan biri tuttu. “Noluyor?” demeye kalmadan bir pantolon satıcısının kolumdan çekiştirdiğini fark ettim ve birazdan beni pantolon sattığı kutuya sıkıştıracağını düşündüm. “Abi pantolon almaz mısın? Çok güzel abi bunlar. Uzunca kullanırsın abi.” diyerek pantolon satma çabalarını sürdürdü. Almayacağımı söylesem de bırakmıyor. Bu satıcılar ne yüzsüz olmuş böyle. İnsanın kolundan çekiştiriyorlar artık bir şeyler alması için.
     Neyse ki gitmek istediğim yerlere gittim, borçlarımı ödedim, gereken yere gereken parayı verdim, gereken yere uğradım. Her şey tamamlandı ve şimdi bir çay içmek farz ve sünnet oldu. Kordon’da denize karşı kadeh kaldırırcasına bir çay içilebilirdi. O halde hemen gitmek lazım.
     Yolda ilerlerken yanımdan birtakım bitter renkte insanlar geçmişti. Bunların eskiden dolma dudaklıları vardı ve “Haydi şojiklar gidiyoris.” şeklinde konuşurlardı. Fakat bunların son modelleri ilginç şekilde konuşuyorlar. Anlamını bilmediğim bir dil kullanıyorlardı. Sanırım kendi aralarında dil oluşturmuşlardı ve bu dille konuşarak insanların kendilerini anlamamalarını sağlıyorlardı. Amaçları neydi? Ne konuşuyorlardı? Belki de arkamdan laf atıyorlardı.
     Bunlara aldırış etmemem gerektiğini düşündüm. “Kim bunlar?” diye bir soru yönelttim kendime. Yine kendi içimde karşılığını bulamayacağım bir soru olduğunu fark ettiğimden, bu soruyu da zihnimden şutlamam gerektiği düşüncesi doğdu ve akabinde topu auta attım, bir centilmenlik örneği olarak.
     Kordon’a varmıştım. Sıra, oturacak bir yer bulmakta idi. Fakat satıcılar bitmek bilmiyordu. Yeni bir şey bulmuşlar; silahla balonu patlatmaya çalışma oyunu. Atış poligonuna dönmüş ortalık. Çat ve çut şeklinde içinde ne kurşunu olduğu belli olmayan bu silahlarla balonlar denizin üzerinde vurulmaya çalışılıyor. Yanlışlıkla balıkların beyinlerine mıhlayacaklar kurşunu.
     Daha da teknolojik bir satım mevcut; o da yazıcıdan fotoğraf çıkarttırma. Ama bunlar insanların koluna girmiyorlar, sakin ve bir o kadar dijital satıcılar. Çift adını verdiğimiz bazı insanların o anı fotoşoplamak isteği doğrultusunda, bu satıcılar; yine dijital bir kamera sistemiyle o çiftin fotoğraflarını çekip yazıcı adını verdiğimiz, kâğıda mürekkep kusan ve bu anı başarıyla kaydetmenin sevincini yaşayan yaratıklardan, mürekkep kustuğu kâğıdı akabinde onlara takdim ederler. Fotoğrafı alan çift, sevinç içerisinde oradan uzaklaşır.
     Fakat bu yazıcı ve satıcı kardeşler, zabıtalardan muzdariplerdir. Yılların alışkanlığı “Zabıta gör-kaç” sistemiyle satıcı kişi bu alışkanlıktan bağışıklık kazanmıştır. Zabıta görmesiyle yazıcıyı alıp uzaklaşması eş zamanlıdır. Yazıcının durumdan haberi yoktur. Ve eğer zabıta yakalarsa yazıcı ve satıcı kardeşler ayrılacaklardır.
     Çekirdek satanlar, midye satanlar, su satanlar, hatta gözleme yapıp satanlar bile var. “Konak’a bir pazar kurulsa iyi bir iş yapar.” düşüncesi geldi birden aklıma. Ama uzun iş, kimse uğraşmaz, millet zaten yolunu bulmuş, ben en iyisi yoluma devam edeyim.
     Bunları geçerken huzur içinde oturacağımı ve çay içeceğimi ümit edip gelmiş bulunduğum bir masaya oturdum, çay isterim diye tutturdum. Beni kimsenin görmediğini düşünerek denize bakmaya başladım. Tam bu seyir esnasında garson beklerken bir falcı peyda oldu. “A be falına bakayım güzel abicim.” cümlesini yüzüme püskürttü. “Ben sana kendi falımı anlatırsam para verecek misin?” diyerek pazarlığa girişme isteği doğdu içime, “Kendi falımı kendi kendime öğrenebilirim, sağol.” diyerek kibarca uzaklaştırmayı daha doğru buldum.
     “Eskiden bizim mahallede bir Mürvet abla vardı, ne söylerse şıp diye çıkardı. Şimdi böyle fal bakan kalmadı.” diye içimden geçirdim. Gözümün önünden kısa film festivali geçtiğini hissettim, kendimi jüri sanarak içlerinden en iyisini seçmeye yeltenirken birden karşıma Hüsnü Şenlendirici türevinde bir kemancı çıktı. Bir yandan mikrobik nefesler salgılarken bir yandan da kemanıyla gerek gürültü kirliliği, gerek görüntü kirliliği yaratmakta usta olduğunu kanıtlamaktaydı. Dilsiz olduğunu tahmin etme gereği duymuştum; çünkü kemanı gözüme sokarak, “Bak çalıyorum, biraz para verirsin artık.” demeye getiriyordu. Nitekim “Bir şeyler çalayım ister misin abi?” diyerek dilsiz olmadığını açıklığa kavuşturdu. Rakısız gitmediğini düşünerek istemediğimi belirttim. Bunu hafifçe ve olumsuz yöne kafa sallayarak belirtsem de anlamamaktaydı ve keman çalmakta ısrar ediyordu. “İstemiyorum abicim!” diye bağırmamla aptalca bakışlar sergileyip akabinde ileri doğru gitmesi eş zamanlı oldu.
     Garson nihayet teşrif etmişti ve ne istediğimi sormuştu. Her istediğimi getiremeyeceği halde bana bu soruyu neden sorduğunu anlamamıştım. Çay içme istemindeyim ve çay getirmesini söyledim. Bir dakikaya kalmadan çayım gelmiş, masama teşrif etmişti.
     Harika bir deniz Ege. Ege’yi seyre dalmak kadar hoş bir şey yok. Fakat bu seyirden alıkoyacak unsur çok. Arkamdan bir çiçekçi fırladı. Çayımdan yudum alırken çay ile gözümün arasına bir çiçek sokuşturdu. “Almaz mısın abicim?” şeklinde sordu. Böyle sorması, satmakta kararlı olan tüm satıcıları andırıyordu. Alerji yaptığını ifade ettim ki satmaktan vazgeçsin. Israrını sürdürmekte kararlı olan çiçekçi, başka birine hediye edebileceğimi söyleyince alacağımı düşündü. Ama almamakta kararlılığımı sürdürdüm. O da ısrarkârlığından vazgeçti. Yoluna devam etti, başka alıcılar aradı.
     Neden sürekli bana bir şeyler satmaya çalışıyorlar? “Bu adam her şeyi satın alıyor.” gibi bir namım mı vardı Konak’ta? Bende satın alma konusunda bir potansiyel mi görüyorlardı? Birtakım sorularla cebelleştiğimi düşündüm. Sonra bu düşünceden vazgeçtim.
     Çay da bunların yüzünden soğumuştu. Hızlıca içtim ve garsonu çağırdım. Çayın 2 yeni Türk lirası olduğunu, eskisiyle 2 milyon yaptığını belirtti; cebiri kuvvetli çaycı. Onu mutlu etmek adına ona 3 lira verdim. Cebir dehasını tatmin etmemiş olsa gerek, suratıma saf saf bakakaldı.
     O bakakalırken ben artık eve doğru yol almıştım. Bir otobüs bulmalıydım. “Otobüs işletsem zengin olur muyum?” diye düşündüm. Fakat ehliyetim olmadığı için almam uzun sürerdi. Bu düşüncemden teğet bir geçiş yaptım. Herkesle birlikte otobüs bekliyor gibi görünsem de sürekli bir şeyler düşünür durumdaydım. Kendimden sıkılmıştım, fakat kendimi terk edemediğim için kendime katlanıyordum. Kendimle barışık bir insanım demek ki.
     Nihayet otobüs gelmekte gecikmiyor, tüm yolcular otobüse hücum ediyorlardı. Belirli bir nidaları yoktu. Bu hücumsal binimlerin arasında kendimi buluverdim ve otobüse atıverdim. Gerekli birtakım kartları gösterdikten sonra otobüse bineceğim noter tarafından tescillenmiş olsa gerek, şoför itiraz etmedi.
     Otobüste sabahki tipler mevcut değildi fakat yeni modelleri var. Ağız kokusu, çekilesi bir kokuyken; daha da iğrenci olan vücut kokulu insanlar vardı. Bunun yanında öğrenciler, memurlar ve bireysel otobüse binmiş kişiler mevcuttu.
     Otobüs tıklım olmakla beraber iki amca birbirlerini yıllardır görmüyormuşçasına oturmuşlar, yüksek desibelde sohbet ediyorlar. Mahallesinden gelinine kadar türlü bilgiler edinebileceğimiz bir amca mevcut; diğer amca ise daha çok dinleme modunda, kendine özgü baş sallamasıyla onu onaylamaktadır.
     Kimi öğrenciler de amcalarla yarışarak, kimi zaman onların seslerini bastırarak konuşma eğilimindeler. Tipik öğrenci konuşmalarından müteşekkil bir sohbet mevcuttu. Konuştukları Türkçe’nin belirli bir aksanı olmadığı çok aşikâr. Kurdukları cümleleri anlamamız için yanlarında bir tercüman bulundurmaları gerekli.
     Memurlar da olağan iş streslerinden, iş yerinde olan durumlardan dem vurmaktadırlar. Muntazaman konuştukları şikâyetler, eve giderkenki pişmaniyet, vs… Alelade bir gün yaşamaktalar. Aynı kader koordinatları içerisinde yaşayan çoğunluktan.
     İki meslek grubu, kendi meslek grupluluğundan habersizdir. Birincisi müşterilik, ikincisi yolculuk. Bu iki mesleği de her insan uygulamaktadır. Bu işten pek kâr eden olmamıştır, aksine birtakım parasal ödemeler söz konusu olmuştur. Müşteri, her daim alışveriş yapan insanlardır. “Ben müşteri değilim.” diyen bir insan ya iki dakika önce alışveriş yapmıştır, ya da iki dakika sonra yapacaktır. Yolcu da aynı şekilde yolculuk ettiğinin bilincine her zaman varmayabilir. Herhangi bir taşıtla yolculuk yapıyorsa o zaman anlıyor, fakat bir yerden bir yere yürüdüğünde yolculuk yapmış olduğunu algılayamıyor.
     Ben böyle birtakım düşünceler içerisinde yolculuğumu yaparken yanımdan hızla bir adam geçti, geçerken de bana hızlı bir çarpım sergiledi. “Pardon.” diyerek kısa özür cümlesi sarfetti. “Pardonlar çıkalı eşekler çoğaldı.” fikri, kimi durumlar için uygun ama neyse. Önemi olmadığını söyledim. Önemli bir şey olsaydı zaten otobüste kavga çıkardı. Kalabalık bir otobüs için bu tip durumların yeri olmadığını düşündüm. Bana çarpan zat da ben bunları düşünürken çoktan inmişti bile.
     Şoförle kapı girişinde pazarlığa girişen bir gruba denk geldik. Grup kararlı bir biçimde “Şoför bey 6 kişiyiz; benle şunu adam yerine koymayın zaten, bu yanımdaki de sakat, yarım adam yani, şu diğeri de bir buçuk adam yerine geçiyor. Biz 4 kişilik bassak olur mu?” pazarlığını ortaya koyuyor. Matematiksel zekâsı soyutlanmış bu kişiye şoförün manalı bakışları ekleniyor. “Öyle saçma şey mi olur kardeşim?! Siz 6 kişisiniz, 6 basacaksınız.” şeklinde kararlılığını bildirmektedir şoför. Fakat biz bu pazarlık esnasında bekleyen taraf oluyoruz. Cimri grup pes ediyor, gereken kart basılıyor, üzerine birtakım bozuk paralar ekleniyor.
     Neyse ki evimin yakınlarındaki durağa ulaşmıştım, inmem gerektiğini düşünüp STOP düğmesine sert bir basım gerçekleştirdim. O anda tuşun kırılacağını düşündüm. Ama adamlar sağlam yapmışlar. Neyse efendim, indim durakta, bekleyecek halim yok. Evime doğru yol aldım.
     Eve birtakım yiyecekler alma gereği duyuyorum; yoksa yemekte mobilyaları, tatlı niyetine de tencereleri kemirmek zorunda kalabiliriz. Söz edilen birtakım yiyecekler modern bakkal arabalarına bindiriliyor. Kasaya gelinmiştir artık. Teker teker yazılıyor fişe alınanlar. Ben cüzdandan para çıkarmak için ceketime hamlede bulundum, fakat bahsi geçen cüzdan cekette yok. Pantolon ceplerinde de yok. Hiçbir cepte yok. Eyvah, nerde bu cüzdan?
     Bana otobüste çarpan adam herhalde aldı. Çünkü çok yakın mesafeden bana çarptığı için ve başka da kimse yakınımdan geçmediği için ondan şüphelendim. Kendimden şüphelenmem olanaksız. Bir yerde unutmam olanaksız, çünkü otobüse binerken kartsal sistemler cüzdanımdaydı. Eyvah, maaşım da gitti, kartlar da gitti! Yandım ben, yandım.
     Birtakım yiyecekler kasada bırakılıp evin yolunu tutuyorum üzgün ve de süzgün biçimde. Kendimi bomboş hissediyorum. Her şeyim gitti. Baba yadigârı eski paralar da gitti. Fotoğraflar, kartlar, vs. bir sürü şey vardı, bir evrak dosyası kalınlığını almıştı, yılların birikmişi vardı. Hepsi uçtu gitti.
     Eve geldim, içeri gittim. Olanların şokunu üstümden atamadım. Günün yorgunluğu da cabası. Uyumanın en iyi çare olacağını düşündüğüm sırada kendimi koltuk üzerinde yarı baygın buldum. Bu baygınlık sürecim gitgide uykuya dönüşürken birden taramalı tüfek niteliğinde birisi zile basıyordu. Ev sahibim olacağını düşündüm, fakat böyle zil çalacak bir ev sahibim yok. Benim herhangi bir ev sahibim yok ki zile bassın.
     Bu düşünceleri bir kenara bırakarak kapıyı açtım ve bir adet dilenciyle karşılaştım. “Allah rızası için bir sadaka.” biçiminde benden açıkça para istedi. “On param kalmadı lan sizin yüzünüzden! Daha ne alacaksınız? Defolun gidin!” biçiminde kapıyı yüzüne çarptım.
     Oh, çok rahatladım yahu. Artık rahat ve derin bir uyku çekebilirim.

TAYLAN TOKMAKOĞLU

Rüyamdın, Gerçeğim Oldun

Oyhan Hasan BILDIRKİ — Wed, 05 Mar 08 20:24:53 +0100

RÜYÂMDIN, GERÇEĞİM OLDUN * Öykü * Oyhan Hasan BILDIRKİ

        “Kırmızı şal takmam gerekli mi?”
        “Hayır. Otobüsü biliyorum. Seni tanırım.”
        Kulaklarımda bu sözler çın çın! Garajdayım. Bu defa vaktinden çok önce geldim. “Endişeler içinde kıvranmaktansa, orada olmalıyım.” düşüncesine kaptırmışım yakamı. Kalbimin atışlarını dinlemeye çalışsam da, duyamıyorum. Günlük güneşlik bir hava; pırıl pırıl… Gelecek günlerimizin işareti sanki.
        Bir aşağı, bir yukarı geziniyorum. Fikrimce otobüsün duracağı yeri kestiriyorum. Bu noktaya gelecek, ben de şurada durmalıyım diye düşünüyorum.
        Kalbimde hiçbir heyecan yok. Geleceğini biliyorum.
        Ama zaman bir türlü geçmek bilmiyor. Sana ayarlı saatim, en ağır işleyen yük trenleri gibi ilerliyor. Ya da ben dakikalara fırsat vermiyorum. Henüz biri bitmeden, hemen saatime bakıyorum. “Öf!” yine aynı yerde, yine aynı dakikada.
        Sen, otobüstesin şimdi. Bana geliyorsun. Gözlerin açık, kim bilir hayâlindeki kaçıncı resme bakıyorsun? Belki de bildik gözlerime dalmış, güneşin verdiği huzur içinde, “güneş”ini düşünüyorsun.
        Ben de öyleyim. Az sonra bizi selamlayacak olan güneşin ipini çekmek istiyorum.
        Ama zaman bir türlü geçmek bilmiyor. Kafam, senli düşüncelerimin baskınına uğramış.
        İnan, bu durum bana keyif veriyor. Varsın bu baskınlar, ömür boyu sürsün. Katlanırım!
        Bir aşağı, bir yukarı gidip geldim. Meydanı birdenbire dolduruveren güvercinlere daldım. Hepsinin gözlerinde “kavuşma bayramı”nın sevinçleri vardı sanki.
        Ama zaman bir türlü geçmek bilmiyor.
        Güvercinler kanatlandı, mavi gökyüzünün en yükseğine doğru uçtular, uçtular…
        Kitabın yanımdaydı. Şiirlerin geliverdi aklıma.
        Oturma koltuklarından birine iliştim. Bak iliştim diyorum, rahat oturmadım. Birden fırlamak, koşup sana yetişmek, boynuna atılmak için; nasıl oturulursa, öyle oturdum.
        Ama zaman bir türlü geçmek bilmiyor.
        Şiirlerini sindire sindire yenibaştan okudum. Yeniden mısralarına dökülmüş hayatımızı, kare kare yaşadım. Arada bir de olsa, kalbimin şahlanışlarını görmeni çok isterdim. Gözlerin, ellerin, saçların düştü aklıma. Gökkuşağı, dolunay ve güneş… Her güne dönmesini istediğim senede bir günler!
        Okudukça, kalbim kanatlandı. Güvercinler gibi mavi gökyüzünün en yükseğine ulaşmak için çırpındı.
        Güneş yakıyor. Sıcaklığını kemiklerimde hissediyorum. Senin sıcaklığın kalbimde. Senin sıcaklığın damarlarımda usul usul yürüyor.
        Sen, otobüstesin şimdi. Bana geliyorsun. Gözlerin açık, kim bilir hayâlindeki kaçıncı resme bakıyorsun? Belki de bildik gözlerime dalmış, güneşin verdiği huzur içinde, “güneş”ini düşünüyorsun.
        Biliyorum, aynı sesler senin de kulaklarında çın çın!
        “Kırmızı şal takmam gerekli mi?”
        “Hayır. Otobüsü biliyorum. Seni tanırım.”
        Mutlaka; “Acaba?” demişsindir, mutlaka.
        Otobüs henüz görünmedi.
        Kulaklarımda çın çın sesler:
        “Yum gözlerini, hayâl et!”
        “Öyle yapıyorum!” “Hayâl dünyama kapanıyor ve son dediğini çözmeye başlıyorum…”
        Allah, Allah! İnsan, hele seven insan, yolda yolcusu olan insan; uyanıkken de rüyâ görüyor.
        Şiirlerin dudaklarımda, aklım fikrim sende.
        Şu otobüs bir gelse…
        Şu otobüs bir gelse!
        Derken otobüs görünüyor. Kontrol kulesinde durduruldu. Kalbimde sıcak duyguların akını var. Aklımda acabaların bas-kını.
        “Acaba geri mi dönecek bu otobüs?”
        “Yoksa bir tanemi almadan mı geldi?”
        Çok sürmedi, kulenin önündeki makas açıldı, otobüs hareketlendi.
        Karalaştırdığım noktada durdum, seni bekliyorum.
        Hay Allah, yanılmışım…
        Otobüs, az ötede bütün yolcularını indirmeye başlamaz mı?
        Valizim elimde, koştum. İnişinle birlikte sana, “Merhaba!” demeliydim.
        Mavi gökyüzünü tutan güvercinler, yeniden meydana indi.
        Onları ürkütmek istemiyordum.
        Yürümedim, sana koştum.
        Koştum…
        Omzunda sırt çantan, elinde kırmızı valizin, sen de bana doğru geliyordun.
        Gözlerimi yoklamadım bu defa, acaba rüyâda mıyım diye.
        Hayır hayır, işte kokun burnumda.
        “Kırmızı şalın da yok ama, seni tanıdım, görüyor musun?”
        Gözlerinde gülücükler, gözlerimde gülücükler.
        “Yoksa şalındaki kırmızı, mavileşti mi?” diye soruverdim.
        Sadece gülümsedin canım, sadece gülümsedin.
        Kucaklaştık, kollarımdaydın.
        Alnından, yanaklarından öptüm seni.
        “Hayret!” dedin, “Nasıl çıkarabildin beni?”
        “Gözlerin hiç değişmemiş!” dedim. “Gözlerin hiç değişmemiş…”
        Gülüştük, kalbimizde birbirimizin sıcaklığı, yürüdük.
        Kavuşma bayramındayız!

Oyhan Hasan BILDIRKİ

Gövel Ördek * Oyhan Hasan BILDIRKİ

Oyhan Hasan BILDIRKİ — Wed, 06 Feb 08 07:49:48 +0100

      GECE birdenbire çökmüştü. Kara Avni, henüz evine gelmemişti. Zeynep Gelin kibriti çaktı, gaz lâmbasına götürdü. Lâmba camı, "çat" diye çatladı.
      - Hay Allah, dedi Zeynep Gelin. Nedir bu başıma gelen?
      Hacer Ana, saçından çıkardığı tırkısını, lâmba camının başına iliştirdi. Sonra;
      - Ah, bu yeni yetmeler! diye söylendi.
      - Ana, dedi Zeynep Gelin.
      - Ne var gelinim?
      - İçimde bir sıkkınlık var. Avni'm bu kadar gecikmezdi.
      - Alışırsın, dedi Hacer Ana.
      Duvarda asılı koyun postundan pöstekiyi kıbleye doğru yazdı ve akşam namazına durdu.
      Zeynep Gelin dışarı çıktı. İki çocuğunun elini, ayağını iyice yıkadı. Ama, aklı hep Kara Avni'sindeydi. Yoksa bir şey mi geldi başına? Kaç kere söylemişti erkeğine: "N'olursun Avni'm, göl kıyısındaki Aynalı Tülü Kayalığı'na gitme. Cinler varmış orda, seni Çarparlar." Avni'si de her zaman: "Olur kadınım." derdi. "Gitmem..." Ya gittiyse? Ya cinler çarptıysa erkeğini? Bayırdamı'ndan Hacıların Ali'sini cinler çarpmıştı orada. Ya kendi köylerinden Hüseyin, aklını çıvdırmamış mıydı Aynalı Tülü'de? İçinden içinden ağlıyordu.
      İçerden, Hacer Ana'nın sesini duydu:
      - Gelin, dışarda durmayın öyle. Çocukları içeri al.
      Zeynep Gelin, çocuklarıyla birlikte içeri girdi. Hacer Ana, baş köşedeki mindere oturmuş, başını bir tülbentle sıkıca bağlamıştı. Ali, ninesine koştu. "Ninem benim!" diye boynuna sarıldı. Ayşe ağlamaya başladı. Ağabeyini kıskandığı besbelli. Hacer Ana, Ayşe'ye;
      - Gelsin benim kınalım, dedi. Kızların alâsı, mis kokulusu, tontonum...
      Ayşe, ninesine koştu. Bir dizine oturdu.
      Hacer Ana, Ali'yi ve Ayşe'yi birbirlerinden ayrı tutmazdı. Kim bilir hangi ziyaretinden kalan bir şeker çıkardı koynundan. Dişiyle ikiye böldü, bir parçasını Ali'ye, diğer parçasını da Ayşe'ye verdi. Öptü, kokladı yavrularını.
      - Ben acıktım nine, dedi Ali.
      Zeynep Gelin:
      - Baban gelmedi daha, dedi. Ayıp...
      Hacer Ana, gelinini şakacıktan payladı.
      - Sofrayı yaz, dedi. Çocuklarım acıkmıştır. Ali'm, akşama kadar sığır güttü dağda, bayırda. Fındık kadar çocuk. Acıkır elbet. Allah'ın günü uzun. Geceleri de öyle... Avni, varsın sonra yesin yemeğini.
      - Olur mu kız ana?
      - Hadi, dediğimi yap.
      - Peki anam...
      Zeynep Gelin, çabucak yer sofrasını kurdu. Somun ekmeğini dilim dilim doğradı, sofraya koydu. Yemeğe başladılar.
      Ali, ellerini çırparak;
      - Oh, be! dedi. Güzel anam, fasulye pişirmiş.
      Zeynep Gelin, nedense pek de iştahlı değildi. Bu hâl, Hacer Ana'nın gözünden kaçmadı.
      - Imsık ımsık durma gelinim, çal kaşığı. Avni gelir biraz sonra...
      - Ben, onu beklesem, dedi Zeynep Gelin ve sofradan çekildi.
      Hacer Ana, aldırmadı. Bir bakıma iyi idi bu. Öyle ya, sofrada Avni'ye kim yoldaşlık edecekti? Hacer Ana, çocuklarını bir güzelce doyurdu.
      Vakit epey ilerlemiş, Kara Avni henüz dönmemişti. Zeynep Gelin çocuklarını yatırdı. Örgüsünü eline aldı. Gelen mevsim kıştı. Kara kış çok soğuk geçer buralarda. Bir geldi mi, gitmek bilmez. Anasıyla kendisine birer yün palto, çocuklarına da birer kazak örmüştü. Kocasına bir yelek örecekti. Onu örmeye başladı. Hacer Ana köşesinde kendi kendine düşünüyor, bir karardan diğerine rüzgâr gibi uçuyordu:
      - "Yeni yetmeler neden böyle sabırsızdı? Avni, nasıl olsa, biraz sonra dönerdi. Geceyi dışarıda geçirecek değildi ya?.. Hem ördek dediğin, öyle erken erken inmezdi göle."
      Dışarıda Akkuş'un havlaması duyuldu. Zeynep Gelin kapıya koşarken;
      - Başına üslük al, dedi Hacer Ana. Olur ya, gelen Avni değil, bir başkası olur. Kadın kısmı örtüsüz çıkmaz ele güne karşı.
      Zeynep Gelin duymadı bile. Biraz sonra Kara Avni önde, kendisi arkada içeri girdiler. Kara Avni, anasına selâm verdi, çiftesini duvara astı, çocuklara baktı. Hacer Ana'nın yanı başına oturdu. Zeynep Gelin, elinde kanadı kırık bir gövel ördek yavrusu tutuyordu. Av torbasında da birkaç ördek vardı.
      - Biraz geciktim ana, dedi Kara Avni. Ördek, alay alay indi bu akşam. Bu yüzden geciktim.
      - Yok zarar oğul... Acıkmışsındır.
      - Öyle. Çocuklar ne zaman uyudu?
      - Biraz önce.
      Kara Avni, hiç olmazsa Ali'nin uyanık olmasını istemişti. Gövel ördeği onun için getirmişti. Yoksa avcılık töresine göre, yaralı av bırakılmaz, hemen boynu kesilirdi. Ama Kara Avni, Ali'ye adamıştı onu. Oğlu için, avcılık töresini tanımamıştı.
      Gövel ördek, yarım ağızla öttü.
      Zeynep Gelin:
      - Koyuverelim gitsin, Kara'm! dedi. Uğursuzluk getirir. Başımıza iş açar. Ali oynarken boğar onu.
      - Olmaz kadınım. Kanadını sarar anam, iyileşince de Ali'me yoldaş olur. Kışta, kıyamette çocuk yalnız.
      - Mektebe vermeyecek misin onu?
      - Hele bir okullar açılsın...
      Zeynep Gelin gülümsedi. Ali de okula gidecekti. Boşnakların Hasan gibi, büyük şehirlerde okuyacaktı. Okuyup memur olacak, çobanlıktan da kurtulacaktı. Zeynep Gelin, her şeye katlanırdı. Tek Ali'si okusun, büyük adam olsun, çobanlıktan kurtulsun. Bu kurtuluş, onlara da yeni, hem de büyük büyük kapılar açtırsın... Boşnakların Hanife kadar olamaz mıydı Zeynep Gelin? O da turp otu satar, Ali'sine para yollardı. Ah, Ali'si bir okula başlasa...

      BİRKAÇ GÜN SONRA gövel ördek iyileşti. Ali, onu yanından hiç ayırmaz olmuştu. Ekmekten, sudan kesilmişti. Kendi kendine gövel ördekle konuşur, sığırların peşine onunla giderdi. Zeynep Gelin, Ali'den yana endişelenmeye başladı. Gövel ördeğin gelişiyle, Ali yeni huylar edinmişti. Ayşe'yi de kıskanır olmuştu. Ayşe, ördeğe yaklaşacak, okşayacak olsa, Ali hemen yetişip, kardeşini döverdi.
      Zeynep Gelin durumu Kara Avni'ye anlattı.
      - Bırakılım şu gövel ördeği, dedi. Gitsin...
      Kara Avni, Zeynep Gelin'in bu sözlerine kulak asmadı. İlk defa, farkında olmaksızın kadınını kırıyordu.
      - Ali çocuktur, oynasın, gönlünü eğlendirsin.
      - Yani Ayşe'yi hep dövsün, ha?
      - Erkek değil mi? Dövsün, terbiye etmeye alışır.
      Zeynep Gelin'in yüreğine bir acı oturdu. Gözyaşlarını içine döktü. Yoksa Kara Avni, kızını sevmiyor muydu? Ayşe ondan bir parça değil miydi? Derdini Hacer Ana'ya dökmeye karar verdi. Tarlada çalışırlarken anasına durumu bir bir anlattı. Hacer Ana da, Ali'deki değişmeyi biliyordu. Artık ona da eskisi gibi "ninem" demez olmuştu. Hacer Ana da bu yüzden dertliydi. Çocuklarını birlikte okşayamamanın üzüntüsünü yaşıyordu. Çocukların arasında huzur kalmamıştı. Ali, Ayşe'ye düşman gözüyle bakıyordu. Akşam eve döndüklerinde, Ayşe'yi avluda ağlar buldular. Ayşe için için ağlıyordu.
      - N'oldu yavrum? dedi Zeynep Gelin.
      Ayşe'yi bağrına bastı. Onunla ağladı.
      - Ağam dövdü beni gene. Hem de çok dövdü. Sopa ile vurdu.
      Hacer Ana, içeri seslendi:
      - Ali, gel bakayım buraya!
      Ali ok gibi fırladı içerden ve bitişikteki dağa doğru kaçtı, gitti.
      Hacer Ana arkasından, biraz da Ayşe'nin gönlünü almak, Ali'yi korkutmak için;
      - Akşam baban gelince gösterir sana, dedi.

      KARA AVNİ, harım içindeki dikilitaşın yanında pusuya yatmış, çoktandır koyunlarına dadanan sırtlanı bekliyordu. Yezit hayvan, bıldır bahardan beri, on koyun telef etmişti. Bu gidişle sürüyü tüketecekti besbelli.
      Kara Avni bu, sırtlana post bırakır mı? Dişlerini gıcırdatıyor, rüzgârın sesine kulak kabartıyor, içinden: "Hele bir elime geçsin namussuz... Alnı çatına basacağım kurşunu. Sonra çentik çentik edeceğim, kuşbaşı kuşbaşı doğrayacağım yezidi." diye geçiriyordu. Bu düşünceler içinde kendinden geçmiş, dalgınlaşmıştı. Havada sıkıcı bir ağırlık vardı.
      - Yarın Ali'yi okula vereceğim, dedi kendi kendine. Öğretmen gelmiş geçen gün... Hem Ali de yaramazlaştı bu sıra. Onun yüzünden anam olsun, kadınım olsun gönül kor oldular bana. Gövel ördeği koyuvermeli bu akşam. Çeksin gitsin...
      Bir ses duydu. Sesin geldiği tarafta sırtlanın karaltısını görür gibi oldu. "Bismillah" dedi. Namlusunu doğrultu, tetiğe dokundu. Kurşun sesi, havanın sessizliğini bozdu. "Anam!" diye bir ses duydu Kara Avni. Kulaklarına inanamadı. Hedefe doğru koştu, koştu...
      Sabahın erken saatlerinde köye jandarmalar damladı. Köylüler: "Avni oğlunu vurmuş..." diye fısıldaşıyorlardı. Kara Avni'nin evinde bir büyük kalabalık vardı. Hacer Ana dövünüyor, Zeynep Gelin'in ağzını bıçak açmıyordu. Konu komşu hep karalar giymişler, Hacer Ana ile Zeynep Gelin'in yasına katılıyorlardı.
      Kara Avni erimiş, solmuş, sararmıştı. Küçüldükçe küçülmüş, tanınmaz hâle gelmişti. Üstelik bütün köylüye rezil olmuş, elin diline, evlât katili olarak düşmüştü. Ağlamak istiyor, ağlayamıyordu.
      - Asın beni, diyordu, asın beni! Bu leke ile yaşayamam. N'olur götürün, asın beni! Bir sırtlanla oğulu ayıramamak görülmüş şey mi?
      Kara Avni'nin kollarına kelepçe taktılar. Hacer Ana ve Zeynep Gelin ile helâlleşti. Oğlu Ali'nin suyu ısınırken, Kara Avni yolun sonunda kayboldu.

      ZEYNEP GELİN, oğluna mı yansın, erkeğine mi ağlasın, anlayamadı. Aynalı Tülü Kayalıkları'nda gövel ördeğin başını ezdi. Kâh: "Ali'm..." diye inledi, kâh: "Kara'm, erkeğim..." diye ağladı. Hiç kimse ile konuşmaz oldu. Ekmekten, sudan kesildi. Bir akşam eve dönmedi. Hacer Ana bağırdı, çağırdı. Muhtara haber iletti. Köylüler, gece Zeynep Gelin'i aramaya çıktılar. Aynalı Tülü'nün aranmadık hiçbir yerini bırakmadılar. Zeynep Gelin yok olmuştu. Yer yarılmış, yerin altına girmişti sanki. Hacer Ana, Ayşe ile yalnız kaldı evde, yapayalnız... Sonra bir haber çalkaladı köyü: Kara Avni, hapisten kaçarken vurulmuş... Hep köylüler üzüldüler. Ama Hacer Ana, artık üzülmüyordu. Bu, gün görmüş kadın, iyi biliyordu ki, gidenle gidilmez, ölenle ölünmez!
      Yavrularından arda kalan, tek yadigârları Ayşe için yaşayacaktı şimdi. Bir ayağının çukurda olduğu şu günlerde, Allah'ına durmadan yalvarıp yakarıyordu. Ama evin düzeni, dirliği dağılmıştı. Hayvanların kimisi açlıktan, kimisi hastalıktan kırıldılar. Hacer Ana, kadın başıyla da, topraklarını sürüp, işleyemez oldu. Günler geçti, yıllar geçti... Ayşe büyüyüp serpildi, oldukça güzelleşti.
      Hacer Ana, her gün kapılara baktı. Acaba Ayşe'yi isteyen olur mu, diye! Bir ayağının çukurda olduğu şu günlerde, bütün emeli Ayşe'sini baş göz edebilmek, baba ocağındaki dumanın tüttüğünü görerek, gönül rahatlığı ile ölebilmekti.
      Ayşe, köyün diğer kızları gibi sandıklar dolusu çeyiz işledi. Gönlü "bir yâr" hasretiyle yandı, durdu. Diğer köy kızları gibi hoppa değildi. Okuyamamış, cahil kalmıştı. Anası, babası, kardeşi için türküler yakmış, hep onları söylemişti çeşme başlarında, tarlada. Sevda türkülerine de gönlü kapalıydı önceleri.
Kezban'dan, Cemile'den bu türküleri, hatta en yeni çıkmış olanlarını bile dinlerdi ama, pek bir şey anlayamazdı. Onun dünyası, sade, basit ve ufacıktı.
      Bu dünyanın kahramanları, iki büklüm olan ak saçlı Hacer Nine'si, artık yüzlerini hatırlayamaz olduğu anası, babası ve kardeşi idi. O günlerde ne olmuş, hiç hatırlamıyordu. Beyninin içinde bir boşluk vardı. Boşnakların kızları Kezban ve Cemile, onu hiç boş bırakmıyorlardı. Ayşe'yi kendilerinden sayıyorlar, diğer köy kızları gibi ondan kaçmıyorlardı. Oysa Hacı Ali Ağa'nın Zeliha'sı, Gacarların Nejla'sı, Limoncuların Fadime'si ondan bucak bucak kaçarlar, geldiği yerde, uğursuzluk getirecek diye, bir saniye bile durmazlardı.
      Bu yüzden Ayşe, genç kızlığını gönlünce yaşayamamıştı. Köy düğünlerine gidemiyordu. Ayşe'nin yüreği ezikti. Hacer Ana hep bunları biliyor, ama kaderine lânet etmiyordu.
      - Allah'tan ümit kesilmez kızım, diyordu. Yaradan Allah'a şükret... Bir gün kısmetin de çıkar, iyi bir yerden. Daha henüz erken, yaşın ne, başın ne ki?
      - Ne zaman? diyordu Ayşe ve susuyordu.
      Hacer Ana da üzülmüyor değildi. Dostları, onu da terk etmişlerdi. Evine uğramaz olmuşlardı. Hacer Ana, alışmıştı bütün bunlara. Ayşe de öyle... Ama Ayşe, gençti. Önünde uzun yıllar vardı.
      Uzun yıllar, yıllar, tükenmeyen, bitmeyen yıllar!

      HACER ANA biraz keyifsizleşmişti. Bugün Ayşe, tarlaya yalnız gidecekti. Sabah erken kalktı. Yayık dövdü, yoğurttan tereyağını ayırdı. Bulaşıkları yıkadı. Evin içini sildi, süpürdü. Kuşluk vakti yola koyuldu. Ortalık günlük güneşlik. Her tarafta bahar çiçekleri açmış, kuşlar cıvıl cıvıl ötüşüyorlardı. Toprak tatlı tatlı kokuyor. Erikler, bademler, böğürtlenler meyveye bürünmüşlerdi.
      Ayşe irimdeki izlere baktı. İzler, hep çift çiftti. Arabaların tekerlekleri bile hep çift izler bırakmış, kumsal toprağı yara yara ilerlemiş gitmişti önü sıra. Tarla komşuları Osman, çift sürüyordu. Kendi kendine bir türkü söylüyordu. "Kara bahtım, kem talihim." diyordu. "Taşa bassam iz olur."
      "Kara bahtım, kem talihim, taşa bassam iz olur!"
      Osman yakışıklıydı, civan gibi bir delikanlıydı. Ayşe, Kezban'ın; "Osman, sana gönül vermiş." dediğini hatırladı. Yanından sessizce geçip gitmek istedi. Olmadı.
      - Kolay gele Osman, dedi.
      Osman, türküyü birdenbire kesti. Sesin geldiği yana baktı, Ayşe';yi gördü. Yüreğinde bir ılıklık hissetti. Sıcak bir şey yürüyordu damarlarında. Ne diyeceğini de şaşırdı. Ayşe'yi seviyordu. Ama bunu, kendisine nasıl anlatmalı? Sonra köylü ne derdi bu işe?
      - Adam sen de... dedi kendi kendine. Köylü bana vız gelir. Ne derlerse desinler. Ayşe güzel kız, kınalı yapıncak gibi. Hacer Ana ne der acaba?
      Sabana koşulu öküzleri durdurdu.
      - Biraz konuşalım, dedi Ayşe'ye.
      Ayşe utandı, kaçmak istedi. Osman, hemen önüne geçti. Gözlerinde, "Anla beni Ayşe'm!" der gibi bir ifade vardı. Kuşlar ötüşüyor, karasabanın yardığı toprak üzerinde oynaşıyorlardı.
      - Biraz konuşalım, diye tekrarladı Osman.
      - Ne gibi?
      - Hiiç... Sana haber ilettim, almadın mı?
      - Kezban demişti.
      - Eee, ne diyorsun?
      - Bilmem ki.
      - Bana gönlün yok mu?
      - ?
      Ayşe karşılık vermedi. Osman boynunu eğdi. İçinden kendi kendine sövdü. Çıkmasaydım karşısına diye düşündü. Kanının kaynadığını hissetti. Öküzlerinin yanına doğru gitti. Üvendireği eline aldı, toprağı yarmaya başladı.
      Ayşe uzun zaman baktı kaldı Osman'a. Osman, ondan yana bakmıyor, bir uçtan bir uca gidip geliyordu. "Demek beni seviyor." diye düşünüyordu Ayşe. Kendi tarlalarına geçti. Bir sürü işi vardı. Biber, patlıcan fidanlarını ot bürümüştü. Onları çapalayacak, sulayacaktı. Akşama kadar anca biterdi işi.
Ah, Osman... Neden yoluna çıktı ki? İkide bir Osman'a bakmadan edemiyordu. Osman, öküzleri zorluyor, işini tez vakitte bitirip gitmek, Ayşe'den kaçmak istiyordu. Bir sigara yaktı. Dumanını derin derin çekti ciğerlerine. Öküzler terlemişti. Onları boyunduruktan serbest bıraktı. Öküzler "an"a doğru gittiler. Osman, sürülmüş toprağın üstünde oturup kaldı. Ayşe ile evlendiğini kurdu. Dedeköy'den Zurnacı Halil'in takımını getirmişlerdi düğünlerine. Bu Zurnacı Halil, nam salmıştı bütün yörede. "Yörük Kızı" havasını çalarken, zurnası dillenirdi. "Köroğlu" oyunu, onun bulunduğu düğünlerde bir başka oynanırdı. Köy yiğitleri coştukça coşarlardı. Altıpatlarlar öter, binlerce mermi yakılırdı.
      Az sonra Ayşe'nin kendisine doğru geldiğini gördü. Yerinden kalkmayıp, öylece bekledi.
      - Karnın aç mı? dedi Ayşe. Çardakta katık var. Gel, hem karnımızı doyuralım, hem konuşalım.
      Osman, önce kayıtsız kaldı. Sonra, Ayşe'nin kendisine karşı ilgisiz olmadığını anlayınca sevindi. Ayşe'nin davetine gitmeli miydi? Ya ikisini birlikte bir gören olursa? Ayşe önden, Osman arkada çardağa doğru yürüdüler.
      Sevda üzerine konuşulurken vakit ne çabuk geçiyordu?.. Sanki daha hiçbir şey konuşmamışlar, birbirlerine doyamamışlardı. Osman, Ayşe'nin pembe yanaklarından defalarca öptü. Ayşe, yepyeni heyecanlar içindeydi. Damarlarına bir ateş bürümüş, başı dönüyor, gönlü bulanıyordu.
      - Beni gerçekten seviyorsun, değil mi? diyordu.
      - Sevmesem, yanında olur muyum?
      - Hemen düğün yapacak mıyız?
      - Hemen kınalım, Hacer Ana'ya gönderirim bizimkileri. Ne der, Hacer Ana'n?
      - Beni, sana verir.
      - Ya vermezse?
      - Alır götürürsün beni dağlara.
      - Olmaz kınalım, düğün dernek isterim ben. Zurnacı Halil, benim düğünümde de söylemeli "Yörük Kızı"nı.
      - Başka?
      - Sağdıçlarım "Köroğlu"nu oynamalı.
      - Daha başka?
      - Telinle, duvağınla gelmelisin bana.
      Sonra seviştiler, dudak dudağa verdiler. Et, kemik oldular. Artık kuşların sesini duymuyorlardı. Hani zaman sonra, kavuşan güneşin farkına vardılar. Tarla sürülmeden, biber, patlıcan fidanları çapalanmadan kaldılar.
      Akşam evde;
      - Geciktin ya kızım, kınalım! dedi Hacer Ana.
      Ayşe, bu "kızım" sözünün üzerinde durdu. Ona nasıl söyleyecekti; artık ben, kız değilim, kadınım diye?
      - İşi yarıladın mı, bari?
      - Eh, şöyle böyle!
      Ayşe, Osman'ı bir türlü aklından çıkaramıyordu. Osman civandı, candı, sıcaktı, yiğitti. Ateş gibiydi. Acaba şimdi ne yapıyordu? Neredeydi?
      - Geçmiş olsuna Satı'lar geldi bugün. Seni sordular. Tarlada dedim. Onların Osman da çiftteymiş. Gördün mü onu?
      - Gördüm. Niye sordular beni?
      - İkiniz için konuştuk... Büyüdün artık, salındın. Seni, Osman'la baş göz edelim, diye düşündük. Ne dersin?
      Ayşe, ninesinin boynuna sarılmak, iki yanağından öpmekle yetindi. Her ikisinin de gözlerinde yaşlar belirdi.
      Gözyaşları... saadet, sevinç yaşları!
      Ayşe, davulların dövüldüğünü, zurnaların "Yörük Kızı"na başlar gibi olduklarını duydu. Hacer Ana'nın aklına gövel ördek düştü. Uğursuz ördek... Yuvasını yıkan, civan oğlunu, biricik gelinini, fidan gibi torununu alıp giden ördek. Zalım ördek... [1]

      OYHAN HASAN BILDIRKİ

      [1] YENİSÖKE Gazetesi, Yıl: 5 Sayı: 1181-1186 / 19 Şubat 1998 - 25 Şubat 1998

Aklıma Düştün Yine Bir Tanem

Oyhan Hasan BILDIRKİ — Wed, 19 Dec 07 20:50:29 +0100

Aklıma düştü yine bir tanem ezik bir şarkının satır başları
Kalbimde sensizlik gözesi inadına açık bir pınar ağlar
Yazdı, sonbahardı, kıştı derken işte ilkbahar geliyor
Ah bu pınar, ah bu pınar biliyorum sen gülümsedikçe çağlar

Kol kola, gönül gönüle umutlarımızın ufkunda yürüyoruz
Güneşte merhabalarımızı, dolunayda gülücüklerimizi görüyoruz
Senede bir günleri sildik, elbet bir günleri özledikçe söylüyoruz
Ah bu pınar, ah bu pınar biliyorum sen gülümsedikçe çağlar

Deli çaylar gibi yatağına sığmaz zamanlarımızdayız şimdi
Ayrılık elbisesini giyinmiş gün bitsin, geceler tükenmesin diyoruz
Zamanın şimşek gibi akıp giden süvarileri sarıp kuşattıkça ikimizi
Kalbimde sensizlik gözesi inadına açık bir pınar ağlar

Aklıma düştü yine bir tanem muhteşem bir şarkının satır başları
Senden bana, benden sana gelip gidiyor muhabbet kuşları
İlkbahar görünür görünmez erir gider ömrümüzün yokuşları
Ah bu pınar, ah bu pınar biliyorum sen gülümsedikçe çağlar
19 Aralık 2007

Oyhan Hasan BILDIRKİ

Söylemez Sultan

Oyhan Hasan BILDIRKİ — Mon, 10 Sep 07 21:17:46 +0200

       Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, memleketin birinde, bir padişahın, bir oğlu varmış. Gününü gün eder, hiç bir iş tutmazmış. Sarayın önünden gelip geçenlerle, körpedir, yaşlıdır demez, önüne gelenle alay edermiş. Şehzade olduğu için mi ne hiç kimse, ona bir şey diyemezmiş.
       Günlerden bir gün, bu şehzade, pencereden dışarıya bakıyormuş. Bu sırada yaşlıca bir kadın, elinde güğümü, sarayın önündeki çeşmeye, su doldurmak için gelmiş. Musluğa, testisini dayamış. Tam bu sırada, aklı havada, gönlü eğlencede olan Şehzade, attığı bir taşla, yaşlı kadıncağızın testisini kırmaz mı?
       Yaşlı kadın küplere binmiş. Binmiş ya, öfkesini kusacak birini ararken, bir de bakmış, penceredeki şehzadeyi görmüş. İçini çekmiş, söylemiş;
       - Dilerim Allah’tan, Söylemez Sultan’a aşık olur da, derdine yanıp tutuşursun!
       Demiş, demesine ya, durmamış, oradan ayrılıp gitmiş.
       Zaman, su gibi akmış. Günler gelip geçmiş.
       Geçmiş ya?
       Şehzade’nin de içi yanmaya, gönlü tutuşmaya başlamış. Derken de, Söylemez Sultan’a aşık olmuş. Yemeden ve içmeden kesilmiş. Bir deri, bir kemik kalmış. Yüreğindeki bu sırla yanmış, kavrulmuş. Padişah baba, biricik oğlunun, gözünün bebeğinin gün geçtikçe zayıfladığını görmüş. Sorup soruşturmuş ama, ne akranlarından[1], ne yâranlarından, ne de başkalarından bir karşılık da alamamış. Baba yüreğidir bu, taş değil ya, yufka gibi olmuş, dayanamamış. Bir gün, oğlunu karşısına alıp sormuş:
       - Gözümün bebeği, gönlümün umudu, biricik şehzadem! Senin bir derdin var. Bunu, her halinden anlıyorum. Etten, kemiğe dönmektesin. Başkalarını bilemem ama, derdinin çaresini, bilirse bir baban bilir. Derdini saklama! Söyle bana!
       Der demez, padişahtan arka bulan Şehzade:
       - Ben, Söylemez Sultan’a aşık oldum, demiş.
       - Söylemez Sultan, kimmiş? Onu nerede gördün?
       - Görmedim. İşittim!
       - Görmeden, insan birine aşık olur mu?
       - Ben oldum, baba! Eğer iznin olursa, bana da destur verirsen[2], onu aramaya çıkacağım.
       - Ya sarayım, tahtım?
       - Taht da, saray da, şayet onu bulamazsam, bana haram olsun!
       - Aşığın gözü kördür, derler. Bilirim. Var bakalım, sen de gönlünün umuduna yürü. Dileğinin zorlu ilmeğinde[3] örselen. Fakat küçücüksün, ufacıksın. Yol bilmez, iz de süremezsin. Yanına birkaç muhafız vereyim. Seni, öyle yolcu edeyim.
       Şehzade, muhafız, kılavuz istememiş. Ertesi gün, yola düzülmüş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Sel gibi de akmış, yel gibi de uçmuş. Günün birinde, bir köye yolu düşmüş. Köyün girişindeki ulu bir ağacın dibinde oturan ihtiyara rastlamış. Ona selâm vermiş, ondan selâm almış.
       İhtiyar;
       - Nereden geliyor, nereye gidiyorsun oğul? demiş.
       - Kafdağı’nın ötesinden bu yana, umudumun ufkuna geliyorum... Dertliyim, baba!
       - Derdini söylemeyen, dermanını bulamaz.
       - Söylemez Sultan’ı arıyorum.
       - Senden önce de onu, dal gibi, fidan gibi çok delikanlılar aradı. Fakat görüşemediler.
       - Siz, bana bir iyilik yapın. Onu biliyor, tanıyorsanız, bana yerini söyleyin.
       - Ne yapacaksın?
       - Onunla evleneceğim.
       - Başına felâket gelir!
       - Neden?
       - O sultan, hiç konuşmaz. Onu, diğerleri gibi sen de konuşturamazsan, seni öldürürler. Sana da yazık olur. Bir çok delikanlılar, onun uğruna yok yere ölüme gittiler.
       - Bir eksik, bir fazla! Bundan ne çıkar? Benim içim yanıyor baba. Bana yol göster.
       İhtiyar ayaklanıp[4], köyün yakınındaki evine götürür Şehzade’yi. Sofra kurulur, yerler içerler.
       Şehzade’yi yolcu eden ihtiyar;
       - Daha üç şehir geçeceksin, dördüncü şehre varınca, parıl parıl yanan, çevresini aydınlatan bir saray göreceksin. O sarayda, aradığını bulacaksın. Bu, felâketin de olur, saadetin de olur. Sana canım ısındı, kanım kaynadı. Seni gözüm tuttu. Al, bu papağanı. Yolda sana yük olmaz. Sıkıştığın zaman sana yardım eder, demiş.
       Gün kaybolur, ay doğarmış.
       Günler de, günleri kovalarmış.
       Derken, Şehzade, dördüncü şehre gelmiş. Varıp padişahın huzuruna çıkmış.
       Padişah;
       - Delikanlı, dileğin nedir? demiş.
       - Kızınızla evlenmek istiyorum.
       - Demek onca yolu, bu uğurda göze aldın?
       - Evet!
       - Baştan söyleyeyim. Daha sonra, bin dereden su getirip de yok duymadıydım, yok işitmediydim demeyesin. Benim de, bazı şartlarım vardır. Kızım, hiç konuşmaz, gülmez. Onu güldürecek ve konuşturacaksın. Bunu başardığın gün, dünyalar incisi kızım senindir. Yok, eğer başaramazsan, seni de, konusunda ün salmış, nice kelleler kopararak nam almış cellatlarıma teslim eder, işini bitirtirim.
       Şehzade bu ya, ucuz lâfa pabuç mu bırakır?
       Korkusuz;
       - Her şeye razıyım, demiş.
       Yorgundur diye, onca yoldan geldi diye de, o gece, muhteşem sarayda ağırlanmış. Ölçüp tartmış. İnce fikre dalmış. Sabahı beklemiş. Derdini, papağana anlatmış.
       Papağan dile gelmiş, söylemiş:
       - Gün ola, harman ola!
       Ertesi gün, papağanı ile birlikte, kızın sarayına varmış. Bekletmemişler, onu da, hemen sultanın yanına götürmüşler. Sultan da, ay parçası, nur pınarı gibi karşısına çıkmış.
       Şehzade, papağanına;
       - Bana bir masal anlat, demiş.
       Papağan dile gelmiş, anlatmış:
       - Bir marangoz, bir kuyumcu, bir terzi ve bir hoca varmış. Vaktin birinde bunlar, beraberce yola çıkmışlar. Gece olunca, nöbetleşe nöbet tutmuşlar. Önce marangoz, nöbet tutma sırasını almış. Vakit geçirmek için, tahtadan bir bebek yapmış. Sonra terzi, nöbeti almış. Tahta bebeğe güzel bir elbise dikmiş. Daha sonra kuyumcu, bu bebeği ender bulunur mücevherle süslemiş. Sıra hocaya gelmiş. Hoca da, Allah’a duâ ederek, bebeğe can istemiş. Allah, hocanın duâsını kabul etmiş. Sabah olmuş, diğerleri de uyanmışlar. Hocanın yanında, dünyalar güzeli bir kız görmüşler. O kız, parlak aydan bile güzelmiş. Marangoz, bu kız benim demiş. Terzi, hayır benim demiş. Kuyumcu da durur mu? O da ayak diretmiş, siz kim oluyorsunuz? Bu kız, benimdir demiş.
       Bu noktada papağan, az susmuş, birazcık beklemiş. Şehzade’ye dönüp sormuş:
       - Bu kız, kimindir?
       Şehzade, atılmış:
       - Marangozundur!
       Papağan üste çıkmış, tekrar demiş:
       - Terzinindir!
       Yok onundur, yok bunundur derken, aralarında bir kavga başlamış. Gürültüler ayyuka çıkmış[5] . Odaya padişah ve adamları girmiş. Tartışmaya onlar da katılmışlar. Bu kavgadan sıkılan Söylemez Sultan, araya girmek için[6] dile gelmiş, söylemiş;
       - Bu kız, hocanındır! demiş.
       Alkış, tufan! Sarayda sanki yer, yerinden oynamış. Her yana muştucu tellallar çıkarılmış. Düğünümüz var diye.
       Yalanım varsa, kör olayım. Ben de o düğüne çağrılıydım. İşte bakın, heybemde üç tane elma getirdim. Biri bu çağrıyı duyana, biri o düğüne gidene, biri de şu masalı size anlatana.
       Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.

       Oyhan Hasan BILDIRKİ

       [1] Aynı yaşta olanlarından.
       [2] İzin verirsen.
       [3] Düğümünde.
       [4] Kalkıp yürümek.
       [5] Yeri göğü kaplamış.
       [6] Yatıştırmak için.