Iedereen heeft wel eens dat ene gevoel, het gevoel dat je mond doet openvallen, je kippenvel laat  krijgen en je de hele dag bezig houdt. Het gevoel van WAAAOOOOHHHH. De hele week bleef dat ene gevoel terug komen en ik kan het nauwelijks beschrijven in woorden.

Het was geen ‘normale’ stageweek in Den- Haag, nee ditmaal bracht het regionale nieuws mij in het Groene Hart (stadsredactie Gouda)

Een kleine redactie/ studio tegenover het prachtige oude stadshuis van Gouda (de markt) en  een journalist (clown en kunstenaar)

Tja, één ding weet ik zeker ik kan mijn leven niet overdoen. Al die uren zittend op de bank, starend naar de tv en knikkend naar het scherm van mijn computer. De uren fysiotherapie stapelen maar op en ik ben nog steeds niet aan het werk. Als het wonder der overgave besloot ik te lopen, ja lopen zonder kruk. Met dikke tranen en vol overgave blijf ik lopen. Ik droom van marathons. Daar stond ik dan op mijn nieuwe foei lelijke podologische verantwoorde schoenen. In de tijd van der bankzittende journalistiek heb ik een aanminnige wezen leren kennen tijdens een televisieprogramma. Een quote van deze man:`` je leven is geen generale repetitie`` Ik hou van het leven maar het zweet breekt me uit! U merkt het wel, deze meid wil gaan werken. Net als je denkt dat je nergens meer om kan lachen, gebeurd het. De vraag is, of je er wel om mag  lachen. Het is jammer dat je niet mag discrimineren, terwijl iedereen een racist is. Ok,ok  Ik vermoed dat het niet eerlijk is om te lachen. Vrijheids van meningsuitinguiting is belangrijker geworden dan ooit, en daar ga ik gebruik van maken. Tot nader order ik wil niemand discrimineren. Maar als je in een overdekte bollenschuur loopt verwacht je geen NEGERZAAD tegen het lijf te lopen. Ja, ik heb gelachen, nog opmerkelijker was dat ik mij de meest vreemde dingen ging verbeelden. Als een puber ging ik giechelend opzoek naar waar ik eigenlijk voor kwam. Tijdens het afrekenen voelde ik de kritische journalist in mij opkomen. Zou ik niet evenveel recht en reden mogen hebben om te mogen discrimineren, als de verkoper van dit type zaad. Het is fijn te weten dat niet iedere fabrikant zich overgeeft aan de razernij der nationalisatie. Laat ons applaudisseren voor zoveel onbenul.  

Ranzige journalistiek

Zo zitten wachten op een goede, scabreuze en tegelijk informatieve persconferentie, van Bram de advocaat.  Maar het bleef echter bij een pleidooi van een uur (een uur van mijn leven dat ik nooit meer terug krijg) Een pleidooi van een gekrenkte advocaat. Een beledigde en in zijn carrière geschade kakker. Een man die maffiabaas is genoemd en door de voorzieningsrechter is veroordeeld en hierdoor heeft besloten de verdediging neer te leggen van de meest gevreesde crimineel van Nederland. Als bankzittend journalist voelde ik de klappen om de oren slaan. Hij noemde, en ik citeer zijn uitspraken over de media: Ranzig, leugenachtig, schandalig en overdreven.

Dat menig krant graag berichtjes van elkaar overschrijft is al jaren bekend, over verdraaiingen nog maar niet te spreken. Overschrijven en overdrijven. Als journalist in spé, wil je de wereld verbeteren al wel niet de aardkloot veranderen. Mijn doel is om het beeld wat andere hebben over de journalistiek te veranderen. Ik kots van de aantijgingen jegens de journalistiek. Als beroepsleugenaar, zoals ons maffiabaasje de journalisten noemt wil ik jullie laten inzien dat de grootste leugen die ons goedwillende NL-ers de afgelopen jaren is verkocht, het rechtsysteem heet.

Het rattig soort charme van de werknemer van Willem Frederik Holleeder heeft in één uur tijd alles de schuld gegeven (OM, de media  en rechters) Ik betreur dat het bleef bij andere de schuld geven. Met bloeddoorlopen ogen schreeuw ik: waar bleef het zelfkritiek?

Slapperd

F*cking carnaval
Is het zielig, is het een reden om te zuipen, of het is voor ons Nederlanders de manier om van onze treurige stijfheid af te komen. Op een krakkemikkig krukje zag ik in 10 minuten de carnavalsoptocht voorbij komen. Kan me niet heugen dat ik gelachen heb, wel dat mijn drankje ontzettend lekker was. Vandaag gaan voor mij alle remmen los ( en dan stelt het ook nog es niks voor, want los gaan op een 2-zits bank is net zo onmogelijk als het verbieden van dubbele paspoorten)

Deze bok (zo heten de inwoners van Voorhout tijdens het carnaval) gaat zich vermaken met een lekker drankje, een vette hap en snoei harde foute muziek!

Liefde op de televisie, romantiek op de radio en de zoete geur van rozen. Strompelend op mijn krukken deed ik slaperig de deur open,en daar stond hij met die enorme bos rood kleurige bloemen. “Hier, ben je er blij mee, fijne dag verder.” Nou daar stond ik dan, een bosbloemen onder mijn oksel, mijn handen steunend op de krukken en niet wetend hoe ik zonder al te veel pijn deze uitdaging kon overwinnen.

Zodra ik de postbode voorbij zag komen, ging mijn hart sneller kloppen. Al high speed hinkend naar de brievenbus zag ik hem al nee, knikken. “Heb je al gekeken of je mail hebt.” Met een teleurstelling gaf ik mijn pc een ram. De ontvangen e-cards waren lief en ik geef toe, mijn hart klopte even iets sneller. Er is moeite voor gedaan, maar naar mijn mening niet voldoende. De man, grote liefde of partner die mij wilt veroveren of eeuwig mij aan hem wilt laten binden moet echt beter zijn best doen. Ik stop met klagen en verwend doen. Het belangrijkste is dat ik weet, dat ik nog in markt lig. Happy Valentine

And I Love You

Ik snap het niet meer.

Vijf dagen geleden hebben we nog  kunnen genieten van de zon. De temperatuur was hoog,in ieder geval te hoog voor de tijd van het jaar. En nu, nu is het net boven het vriespunt en is er wederom een weeralarm afgegeven. Een sneeuwalarm, het is weer eens wat anders dan een windalarm hè. Niet alleen de natuur is in de war, het lijkt wel of alles en iedereen in de war is. Moordenaars gaan vrijuit, maar als je de belasting oplicht krijg je een gevangenisstraf. De politiek is in de war, want wat hebben we nu aan een minister van milieu, die in de meest vervuilende auto gaat rijden ( audi, mercedes etc.) ??? Nee, ik snap het niet meer. Wat is ook niet snap is dat we nu wel een generaal pardon krijgen, en dat ik sinds mijn val van een treintrap  panisch ben geworden voor trappen. Nee, ik snap het niet meer!